( مسأله 474 ) اگر آب براي وضو وغسل كافى نباشد وبه اندازه‌اى باشد كه بتواند غسل كند بايد غسل كند وبهتر آنست كه بدل از وضو تيمم نمايد . واگر فقط براي وضو كافى باشد وبه اندازه غسل نباشد بايد وضو بگيرد وعوض غسل تيمم نمايد . واگر براي هيچ يك از آنها آب ندارد ، بايد دو تيمم كند ، يكى بدل از غسل وديگرى بدل از وضو . ( مسأله 475 ) نمازهائى كه زن در حال حيض نخوانده قضا ندارد ، ولى روزه‌هاى واجب را كه در حال حيض نگرفته بايد قضا نمايد . ( مسأله 476 ) هر گاه وقت نماز داخل شود وبداند يا احتمال دهد كه اگر نماز را تأخير بيندازد حائض مىشود ، بايد فورا نماز بخواند . ( مسأله 477 ) اگر زن نماز را تأخير بيندازد واز أول وقت به اندازه خواندن يك نماز با تحصيل طهارت از حدث بگذرد وحائض شود ، قضاى آن نماز بر أو واجب است ، ولى در تند خواندن وكند خواندن وچيزهاى ديگر ، بايد ملاحظه حال خود را بكند ، مثلا زنى كه مسافر نيست اگر در أول ظهر نماز نخواند قضاى آن در صورتي واجب مىشود كه به مقدار خواندن چهار ركعت نماز با تحصيل طهارت از حدث از أول ظهر بگذرد وحائض شود ، وبراي كسى كه مسافر است گذشتن وقت به مقدار خواندن دو ركعت با تحصيل طهارت كافيست . ( مسأله 478 ) اگر زن در آخر وقت نماز ، از خون پاك شود وبه اندازه غسل وخواندن يك ركعت نماز يا بيشتر از يك ركعت وقت داشته باشد ، بايد نماز را بخواند واگر نخواند بايد قضاى آن را بجا آورد . ( مسأله 479 ) اگر زن حائض بعد از پاكى به اندازه غسل وقت ندارد ، ولى مىتواند با تيمم نماز را در وقت بخواند ، احتياط واجب آنست كه آن نماز را با تيمم بخواند ، ولى در صورتي كه نخواند قضا بر أو واجب نيست ، اما اگر گذشته از تنگى وقت از جهت ديگر تكليفش تيمم است ، مثل آن كه آب برايش ضرر دارد ، بايد تيمم كند وآن نماز را بخواند . ودر صورتي كه نخواند لازم است قضا نمايد . ( مسأله 480 ) اگر زن بعد از پاك شدن از حيض شك كند كه براي نماز وقت دارد يا نه ، بايد نمازش را بخواند . ( مسأله 481 ) اگر به خيال اين كه به اندازه تهيه مقدمات نماز وخواندن